KRAJOBRAZ PO BITWIE | WAJDA: RE-WIZJE - wszystkie bilety

Opis wydarzenia:

Apendyks do Polskiej Szkoły Filmowej. Nakręcony po latach powrót Andrzeja Wajdy do tematyki II wojny światowej, opisujący tym razem trudną do wyleczenia traumę po niedawnej tragedii. W wyzwolonym przez armię amerykańską obozie koncentracyjnym poznajemy grupkę Polaków, próbujących po wielu latach niewoli nauczyć się od nowa normalności. Grany przez Daniela Olbrychskiego Tadeusz (postać oparta na osobie pisarza Tadeusza Borowskiego) nie zdejmuje pasiaka, snuje się między barakami przekształconymi przez Amerykanów w obóz dla uchodźców i poznaje piękną Żydówkę Ninę (debiut Stanisławy Celińskiej). Piętno śmierci nie pozwala bohaterom żyć i kochać, prześladuje ich bez końca i prowadzi do nieuchronnej tragedii.
Krajobraz po bitwie jest jednym z najbardziej gorzkich filmów Wajdy. Kolejną wersją opowieści o ludziach, którzy zdołali przeżyć piekło wojny, ale w czasach pokoju nie są w stanie pozbyć się traum, lęków i poczucia życiowej klęski. Filmowe postaci bardziej przynależą do śmierci niż życia, snując się wśród żywych jak upiory. Chcą kochać, ale nawet gdy jest im to dane, to okrutne fatum uniemożliwi realizację marzeń.
[ENG]
An appendix to the Polish Film School. A belated return by Andrzej Wajda to the subject of World War II which shifts the focus to the trauma left by a recent catastrophe—wounds that refuse to heal. In a former concentration camp liberated by the American army, now transformed into a displaced persons camp, we meet a small group of Poles trying to relearn the rhythms of normal life after years of imprisonment. Tadeusz, played by Daniel Olbrychski and modeled on the writer Tadeusz Borowski, refuses to take off his camp uniform, wanders among the barracks repurposed by the Americans, and meets Nina, a beautiful Jewish woman (the screen debut of Stanisława Celińska). The mark of death prevents the characters from living and loving, haunting them relentlessly and leading toward an unavoidable tragedy.
Landscape After the Battle is one of Wajda’s most bitter films—a further variation on his recurring story of people who survived the hell of war yet remain unable, in peacetime, to rid themselves of trauma, fear, and a sense of existential defeat. The characters seem to belong more to death than to life, drifting among the living like ghosts. They long for love, but even when it briefly becomes possible, a cruel fate thwarts the fulfilment of their hopes.